અંતઃ પ્રતિતિ ભાગ ૧૩

મનસુખભાઈ શું બોલશે એની આતુરતાથી નવનીતરાય ને રાહ હતી . મનસુખરાય  બોલ્યા “ સૌ પ્રથમ તો નવનીતરાય હું માફી માંગુ છુ કે તમને બહુ રાહ જોવડાવી પણ કુટુંબ માં એક અજુગતો બનાવ બની ગયો હતો , એમાં મુંજાઈ ગયા હતા. પણ હવે બધું બરોબર છે .તો જો તમને તકલીફ ન હોય તો રવિવારે તમે કહો ત્યાં આપણે મળવાનું ગોઠવીયે . “

નવનીતરાય આ સાંભળીને બહુ ખુશ થયા એમણે કહ્યું “અરે તકલીફ શેની ? ચોક્કસ થી મળીયે . આપ બધા રવિવારે અમારા ઘરે જ આવો. આપણે બહાર ક્યાય નથી મળવું. “

મનસુખરાય જાણે આ જ વાતની રાહ જોઇને બેઠા હતા . એમણે તરત જ વાત પકડી લીધી ને કહ્યું “ હા મને પણ એ જ વધારે ગમશે “ તો નવનીતરાય બોલ્યા “ તો સારૂ તમે કહી દ્યો કે ક્યા સમયે આવશો ?”

મનસુખરાયે તરત કહ્યું “ અમે ચાર વાગ્યાની આસપાસ આવશું , પણ અમે કુલ્લે સાત લોકો આવશું . તમે ડરી તો નહિ જાવને “ અને પછી પોતાની મજાક પર પોતે જ જોર જોર થી હસવા લાગ્યા . નવનીતરાય ને એમાંના મજાકિયા સ્વભાવની જાણ હતી . એટલે તેઓ પણ હસવા લાગ્યા અને બોલ્યા “ ના ના, નહિ ડરીયે તમે ચોક્કસ બધા આવો . “ અને ફોન બંધ થયા . નવનીતરાયે જાણે રાહત નો શ્વાસ લીધો . આજે એમને ખબર પડતી હતી કે દીકરી નો બાપ કેટલો પણ પૈસાદાર પણ હોય . પણ બધા જ દીકરીના બાપની ચિંતા કદાચ એક સરખી જ હોય છે. એમણે તરત સવિતાબહેન ને ફોન કરીને બધું જણાવ્યું , તેઓ પણ ખુશ થયા . ઓફિસમાં તેમણે ધ્વનિને બધું જણાવ્યું . ધ્વનિ એ શરમાઈને નજર નીચી કરી લીધી . નવનીતરાયે આંખમાં અશ્રુ સાથે દીકરીના માથા પર હાથ રાખ્યો ને મનોમન પ્રભુને પ્રાર્થના કરી કે મારી દીકરી માટે જે કરો તે તેના ભલા માટે કરજો પ્રભુ .

 ઘરે આવીને નવનીતરાય, સવિતાબહેન  સાથે બેસીને રવિવારે મહેમાનોનું સ્વાગત કેવી રીતે કરશું ? નાસ્તામાં શું રાખશું ? ઘર કેવી રીતે સજાવશું ? ધ્વનિ શું પહેરશે ? તેમની વાતો ચાલતી હતી ત્યાં ધ્વનિ આવી અને એમની વાતો સાંભળીને બોલી “ પપ્પા , રવિવારેઆઠમ  છે તો નાસ્તામાં એ વાત યાદ રાખજો . “

 નવનીતરાય એ કહ્યું “ સારું થયું બેટા તે યાદ  કરાવ્યું , અમેં  બંને ભૂલી ગયા હતા.”  હવે એ પ્રમાણે નાસ્તો નક્કી થયો કે જે આઠમ માં ચાલે.

 આખરે રવિવાર આવી ગયો .સવારથી નવનીતરાય ,ઘરના  માણસો પાસેથી પોતે માથા પર ઉભા રહીને કામ લેતા હતા. સોફાના કવર સાથે પરદા બધું બદલાવ્યું . બેઠકો પણ બદલી નાંખી . ફ્લાવર વાઝમાં ગાર્ડન માંથી જાતે જઈને તાજા ફૂલો લાવીને સજાવવા લાગ્યા . તો સવિતાબહેન પણ સવારથી નાસ્તાની તૈયારી માં લાગ્યા હતા . ઘરમાં આટલી ધમાલ જોઇને ધ્વનિ વિચારતી હતી કે કેવો છે દુનિયાનો ક્રમ કે પહેલા દીકરીને લાડકોડ થી મોટી કરો ને પછી હોશે હોશે બીજાને સોપી દ્યો . ધ્વનિ ને પોતાના માતાપિતાના  ચહેરા પર મિશ્રિત લાગણીઓ દેખાતી હતી કે જેમાં ખુશી હતી કે સારા ઘર માં થી માંગુ આવ્યું હતું , દીકરીની વિદાયનું દુખ હતું અને દીકરીના ભવિષ્યની ચિંતા પણ હતી . બપોરે ૩.૩૦ વાગે મનસુખભાઈનો ફોન આવ્યો કે અમે અમારા ઘરે થી આપના ઘરે આવવા  નીકળી ગયા છે બસ અળધી  કલાક માં   પહોચશું .  નવનીતરાય ના ઘરમાં તો બધા જ જાણે આવવાવાળા મહેમાન ને આવકારવવા  તૈયાર થઇ ગયા . . પાકું ચાર વાગે નવનીતરાયના ઘર પાસે બે કાર ઉભી રહી. નવનીતરાય ને સવિતાબહેન દરવાજા પાસે ગયા ને બધાનું હૃદય થી સ્વાગત કર્યું .  મનસુખભાઈએ બધાની ઓળખાણ કરાવી . એમાં એમના પત્ની ઉષાબહેન , દીકરી માનસી , દીકરો મનોજ , મોટા ભાઈ , ભાભી ને તેમની પરણેલી દીકરી હતા. બધાએ એકબીજાને જયજીનેન્દ્ર  કહ્યા. નવનીતરાય બધાને પોતાના બંગલામાં લઇ ગયા . બંગલાની અંદર જતા બધાને બંગલાની સજાવટ  ખૂબ જ ગમી  , સાદગી ભર્યું સૌન્દર્ય હતું , બધી જ એન્ટીક વસ્તુઓ થી ઘર ભરેલું હતું કે જે હતું મોંઘુ  પણ કયાય જાકજમાટ નહોતો  , આવી વસ્તુ ઓ જોઇને મન ને જાણે શાતા વળતી હતી . બધાએ મન ભરીને બંગલાની સજાવટનાં વખાણ કર્યા. બહુ બધી વાતો ચાલી . આખરે મનસુખભાઈ એ પોતાના મજાકિયા સ્વભાવમાં કહ્યું “ નવનીતરાય , હવે અમે જેને જોવા આવ્યા  છે એને તો બોલાવો , ક્યાંક અમે પણ વાતો માં એ જ વાત ભૂલી ન જઈએ ને ચાલ્યા ન જઇયે “ એમનાં મજાકથી ઘરમાં હાસ્યનું મોજું ફરી વળ્યું . સવિતાબહેન ઉભા થયા ને ધ્વનિ ને લેવા એની રૂમમાં ગયા. સવીતાબહેન  સાથે જ્યારે ધ્વનિ બહાર આવી , મનસુખભાઈ ની નજર જાને ધ્વનિ પર જ રહી ગઈ . આસમાની કલરનો સુંદર અનારકલી ડ્રેસ પહેર્યો હતો. તે પોતે તો સુંદર હતી જ અને એમાં આ કલર એની સુંદરતામાં હજી વધારો કરતો હતો. મેકઅપના કોઈ થથેડા ન હતા . એકદમ સાદો મેકઅપ પણ એનું સૌન્દર્ય વધારતું જ હતું , લાગતું હતું જાણે આસમાની પરી ઉતરી આવી હતી  .

 મનોજનાં ચહેરાના ભાવ પણ કહેતા હતા કે તેને ધ્વનિ ખૂબ જ ગમી ગઈ હતી . તેની કલ્પના ને અનુરૂપ  જ ધ્વનિ હતી તેણે આવી જ સુંદર પત્ની ની કલ્પના તો કરી હતી . નવનીતરાય અને સવિતાબહેને પણ મનોજનાં ચહેરાને વાંચી લીધો હતી ને મનોમન ખુશ થયા હતા.

 ધ્વનિ જેવી બધાની પાસે ગઈ એણે સૌથી પ્રથમ બધાને જયજીનેન્દ્ર કહ્યા , અને એની આ વાત ધર્મપ્રિયની સાબિતી હતી એની સાલીનતાથી ત્યાં આવેલા વડીલો બધા જ રાજી થયા . મનસુખભાઈ તો ધ્વનિ  પોતાની વહુ બનશે એ વિચારીને જ ઉત્સાહી હતા.

   ધ્વનિ પણ ત્યાં જ બધા સાથે એક સોફા પર બેઠી , એ થોડી થોડી વારે મનોજ ને જોઈ લેતી . એ હમણાં કોઈ વાત નક્કી કરવા નહોતી માંગતી કે એને મનોજ ગમ્યો કે નહિ , કારણકે એનું માનવું હતું કે ફક્ત દેખાવ નહિ પણ બોલવાની રીત થી વ્યક્તિ કેવો છે એ ખબર પડે છે . ધ્વનિ એ આ વાત પહેલા જ પોતાના પપ્પાને કહી દીધી હતી .

  મનુકાકા અને કાકી થોડી થોડી વારે કઇક ને કઈક નવું નવું ખાવા પીવા આપી જતા હતા. છેલ્લે મનસુખભાઈ એ કહ્યું “ કાકા આટલી સંભાળ ના લો, નહીતો અહિયાં જ રોકાઈ જશું “

 કાકાએ તરત જવાબ આપ્યો “ સાહેબ રોકાઈ જાવો ને , અમારા શેઠનું હૃદય બહુ મોટું છે , તમને સંભાળવામાં કોઈ કમી નહિ આવવા દે “

   મનસુખભાઈ, કાકા નો જવાબ સાંભળીને ખુશ થઇ ગયા એમને નવનીતરાયને કહ્યું “ સંસ્કાર આનાથી ઓળખાય છે કે કાકા એ પણ તમારૂ  ઘર મોટું છે એમ ન કહ્યું પણ હ્રદય મોટું છે એમ કહ્યું . એ મને ગમ્યું “

 સવિતાબહેન ને મનસુખભાઈની આ વાત ગમી . હવે બધાનું ધ્યાન હતું કે આ વાત આગળ વધે તો સારું . મનસુખભાઈ એ બધાને ઇશારાથી ધ્વનિ વિષે પૂછ્યું , બધાની સમંતિ મળી ગઈ . મનોજ તરફ તેમણે જોયું . આ બધું જ સવિતાબહેન જોતા હતા . હવે તેમને પણ રાહ હતી કે મનોજ શું જવાબ આપે છે ? ને મનોજે ઇશારાથી કહ્યું કે મને ખૂબ ગમી છે પણ મારે બહાર જવું છે . ને એના આ ઇશારાથી સવિતાબહેન બહુ જ રાજી થયા . કારણકે ધ્વનિની પણ એ જ જીદ હતી કે વાત કર્યા વગર તે હા નહિ પાડે. ને મનોજ ની પણ એ જ ઈચ્છા હતી તો હવે એમણે સામેથી કઈ કહેવું નહિ પડે ને ધ્વનિ ની મરજીનું પણ થઇ જશે .

 મનસુખભાઈ એ પોતાના ભાઈ ને ભાભી ને અને નવનીતરાય ને ઉદેશીને પૂછ્યું કે “ જો આપ સર્વેની રજા હોય તો મારી ઈચ્છા છે કે મનોજ અને ધ્વનિ એકબીજાને એકલામાં થોડું મળી લે .“ બધાએ હા પાડી , એટલે મનોજ ઉભો થયો , એટલે સવિતાબહેને પણ ધ્વનિ નો  હાથ પકડીને કહ્યું   કે “ જા ધ્વનિ આપણું ગાર્ડન તો મનોજ ને બતાવ.”

ધ્વનિ અને મનોજ એમના ગાર્ડન માં ગયા . હવે વાતની શરૂઆત કોણ કરે એ બંને માં થી કોઈને સમજાતું ન હતું . આખરે મનોજે કહ્યું “ તમારું ગાર્ડન તામારા જેવું જ સુંદર છે “ ને ધ્વનિ એની આવી માસુમ વાતથી હસી પડી . ને એની મુસ્કાન થી મનોજ પણ હસી પડ્યો.

  પણ અચાનક મનોજ થોડી ગંભીર થઇ ગયો અને એને ધ્વનિ ને કહ્યું કે “ મારે તમને એક વાત કહેવી છે , એ તમે ધ્યાન થી સાંભળજો પછી જ કોઈ નિર્ણય  પર આવશો “

ને ધ્વનિ વિચારવા લાગી કે એવી કઈ વાત હશે કે મનોજ આટલો ગંભીર થઇ ગયો. એને હજારો વિચાર આવી ગયા પણ હવે મનોજ બોલે એની રાહ જોવા સિવાય બીજો રસ્તો ન હતો ..

                                               ક્રમશ